ZOBACZ
    ZDJĘCIA

    Wystawa Kotów w Łodzi.

    Rozwiń
    Historia łódzkich ulic: Lecznicza

    Historia łódzkich ulic: Lecznicza

    Anna Gronczewska

    Dziennik Łódzki

    Historia łódzkich ulic: Lecznicza
    Ulica ta na mapach miastach pojawia się dopiero w 1914 r. Kiedy dokładnie? Nie wiadomo. Wytyczona została na terenie wsi Dąbrowa, która od 1906 r. była już częścią Łodzi.
    Historia łódzkich ulic: Lecznicza
    Na początku nie była ul. Leczniczą. Jedne źródła mówią, że była ul. Małą, inne że Zimną. Na pewno rozciągała się między ul. Rzgowską a obecną Podmiejską, czyli dawną ul. Dolną. Prawdopodobnie to zamieszanie z nazewnictwem wynika z tego, że obecna Lecznicza składała się z dwóch ulic. Ulica Mała, która nie widnieje na planie Łodzi wydanym między 1925 a 1930 r., była prawdopodobnie przedłużeniem ul. Zimnej w kierunku północno-wschodnim.

    Dziś ul.
    Lecznicza łączy ul. Rzgowską z ul. Słowackiego. Obecną nazwę nadano jej w 1931 r. Podczas II wojny światowej Niemcy sprawili, że stała się Annweilerweg. Po jej zakończeniu na mapach Łodzi znów pojawiła się ul. Lecznicza.

    Swoją nazwę ul. Lecznicza zawdzięcza wybudowanej tu Przychodni Ubezpieczalni Społecznej.

    W 1927 r. zarząd Kasy Chorych kupił plac przy ul. Zimnej, żeby wybudować tu lecznicę. Jej budynek projektował architekt Stefan Kraskowski. Budowała go zaś firma „Konstruktor”. Lecznica miała bardzo ciekawy kształt, bo litery A. Wzniesiono ją w stylu modernistycznym.

    Zobacz też:Historia łódzkich ulic: Limanowskiego

    W 1928 r. budynek lecznicy był gotowy w stanie surowym. Z czasem zaczął przyjmować pacjentów. Znajdowała się tam specjalistyczna przychodnia, apteka i zakład przyrodoleczniczy. W czasie wojny Niemcy urządzili tu szpital. Po jej zakończeniu placówka przy ul. Leczniczej znów zaczęła przyjmować polskich pacjentów.

    Już w 1931 r. w pobliżu budynku lecznicy uruchomiono plac zabaw i gier dla dzieci. Zajmował około 2 hektarów. Teren ten należał do Ferdynanda Keniga, właściciela fabryki włókienniczej i cegielni. Fabrykant wyraził zgodę, by plac służył dzieciom. W 1947 r. w pobliżu lecznicy utworzono pierwszy po wojnie park w Łodzi.

    Natomiast między ul. Leczniczą a Broniewskiego znajduje się Czerwony Rynek. Powstał ok. 1900 r. Jeden z właścicieli okolicznych działek - Hittman - wydzielił część swego placu i pozwolił tam handlować za odpowiednią opłatą. Jeszcze po odzyskaniu przez Polskę niepodległości mówiło się, że to Rynek Hittmana. W 1933 r. pojawiła się nazwa Czerwony Rynek. Podobno dzięki działaczom Polskiej Partii Socjalistycznej, którzy chcieli podkreślić robotniczy charakter Chojen. W latach 60. XX wieku był to największy bazar w Łodzi.

    W każdą sobotę można było tu kupić wszystko - od śrubki, tranzystora do radia, po kożuch, futro z nutrii i kołnierz z lisa.

    Czytaj treści premium w Dzienniku Łódzkim Plus

    Nielimitowany dostęp do wszystkich treści, bez inwazyjnych reklam.

    Komentarze (1)

    Dodajesz komentarz jako: Gość

    Dodając komentarz, akceptujesz regulamin forum

    Liczba znaków do wpisania:

    zaloguj się

    Autor komentarza nie dodał zdjęcia
    a Łagiewnicka ?

    Andrzej (gość)

    Zgłoś naruszenie treści / 4 / 2

    W raz z Kasą Chorych , którą Palka wraz z Hibnerką zdewastował - to tak grzecznie,pozostało rumowisko .

    Najnowsze wiadomości

    Zobacz więcej

    Najczęściej czytane

    Polecamy

    Wideo