LEKARZ RADZI: Jak pogodzić się z przedwczesną śmiercią bliskiej osoby?

Patrycja Wacławska
Patrycja Wacławska
Rafał Pniewski, psychiatra i psychoterapeuta Piotr Urban
Mam 31 lat. Półtora roku temu umarła moja mama. Był to swego rodzaju szok, ale poprzedzony wieloma latami nałogowego picia mojej mamy i jej chorego serca, którego nie chciała leczyć (bała się iść do lekarza, wmawiając wszystkim, że wszystko z nią OK). Po tym wydarzeniu długo nie mogłam się pozbierać – jestem jedynaczką i mamie zawdzięczałam wszystko. Po tym smutnym wydarzeniu, nie wiadomo dlaczego, nabrałam dużej niechęci i nienawiści do ojca mojej mamy, a swojego dziadka, który jeszcze żyje. Nie umiem się pogodzić z tym, co się stało – on żyje, a moja najukochańsza mama umarła. Nie umiem z dziadkiem rozmawiać, jestem bardzo zła na jego wszystkie niemądre wymysły i humory, nie umiem się z nim dzielić żadnymi informacjami. Podobny objaw zaczynam zauważać do innych ludzi w podeszłym wieku. Wiem, że jest to nieodpowiednie i taki brak szacunku jest nieakceptowalny, ale nie umiem sobie z tym poradzić.

Śmierć wywołuje bardzo silne emocje: żal, rozpacz i smutek, poczucie winy i złość o to, że tak się stało. Nie chcemy się godzić z tą okrutną prawdą, nie akceptujemy jej, chociaż zdajemy sobie sprawę z jej nieodwołalności. Może jest nieco łatwiej, kiedy umiera ktoś bardzo sędziwy, pogodzony z nieuchronnością śmierci i koniecznością pożegnania się z wszystkim i ze wszystkimi. Odchodzenie starych pokoleń i pojawianie się nowych traktujemy jako coś naturalnego, wpisanego od zawsze w porządek świata. Chociaż jest nam smutno, to czujemy w tym właściwy rytm.

Kiedy jednak umiera ktoś, kto powinien jeszcze żyć, bo według tego, co czujemy, nie nadszedł jeszcze jego albo jej czas, budzi się w nas protest. Czasami jako niedowierzanie, kiedy indziej jako bunt i złość, bardzo często jako poczucie niesprawiedliwości. Chciałoby się zaprotestować, ale nie ma do kogo złożyć reklamacji. Pytanie, dlaczego została zakłócona harmonia następstwa zdarzeń trafia w pustkę. Pozostaje bez odpowiedzi i jako zarzut zostaje skierowane do tych, którzy nadal żyją, jakby to co się stało było ich winą.

Dla naszych uczuć nie ma znaczenia wiedza, że nikt tu nie decyduje. Dlatego jest czymś naturalnym, że pogrążeni w żałobie czujemy złość również do osoby, która umarła. Zarzut „jak mogłaś” albo „jak mogłeś” mi to zrobić powstaje jakby sam z siebie. Rozżalenie i gniew są tym większe, jeżeli ktoś nam potrzebny i przez nas kochany sam w jakimś stopniu naraził się nad przedwczesną śmierć. Trudno jednak jest pogodzić tak gwałtowne uczucia gniewu i wściekłości z potrzebą zachowania i ochronienia dobrych wspomnień i miłości do tej samej osoby. Muszą gdzieś znaleźć ujście: instytucję albo kogoś, do kogo będą mogły być adresowane. Połączenie wszystkich tych bolesnych uczuć, bólu, żalu, złości i niesprawiedliwości sprawia, że jakaś część rzeczywistości jest nienawidzona i przeżywana jako zła. Tak, jakby pogrążony w rozpaczy umysł próbował znaleźć kogoś, kto miałby być za nasz los odpowiedzialny. Takiej osoby w sprawach ostatecznych jednak nie ma.

Świat nie jest sprawiedliwy i nie jest taki, jakim pragnęlibyśmy go mieć. Nie ma na to rady, ale nie oznacza to wcale, że „wszystko stracone”. Skoro jest, jak jest, nie pozostaje nam nic innego, jak tylko pogodzić się z tym, czego nie możemy zmienić i postarać się dobrze żyć, zachowując pogodę ducha i oszczędzając siły na sprawy, na które mamy wpływ.

Dwa lata w kolejce do lekarza

Wideo

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 3

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

G
Gość

Módlmy się w intencji zmarłych, wypominki w kościele też mogą pomóc.

A i spowiedź niekiedy może być przydatna, jeśli zgrzeszyliśmy krzywdząc ich w przeszłości.

L
Lena

Cześć! Nazywam się Lena, mam 27 lat. Chcę znaleźć mężczyznę do intymnych spotkań i komunikacji. Z przyjemnością odpowiem wszystkim, napisz do mnie na stronie randkowej, oto moja strona - http://loveto.one/lena92

G
Gość

wystarczy e recepta.

świat jest niesprawiedliwy i nie taki jaki pragniemy by był ? mamy mózg po to by zrobić go takim jakim chcemy , A ZROBILIŚMY ZBRODNICZY KAPITALIZM, GDZIE WIĘKSZOŚĆ LUDZI NIE MA NAJMNIEJSZEJ SZANSY NA NORMALNE ŻYCIE BY KILKU DEGENERATÓW BANDYTÓW KACYKÓW MIAŁO RAJ. PROLETARIAT W POLSCE BIŁ SIĘ NA ŚMIERĆ BY ZOSTAĆ MIĘSEM ARMATNIM I ŚMIECIEM KTÓRY SAM SIĘ SEGREGUJE I WYRZUCA DO ODPOWIEDNIEGO KUBŁA. ŻYCIE W TAKIM USTROJU NAWET NAJSILNIEJSZEJ JEDNOSTKI BEZ "DOPALACZY" KTÓRE NA CHWILĘ POZWALAJĄ WYŁĄCZYĆ BANDYCKĄ NIESPRAWIEDLIWĄ RZECZYWISTOŚĆ GRANICZY Z CUDEM I BYNAJMNIEJ NIE BOSKIM. BO BÓG JEŚLI ISTNIEJE NIE JEST BOGIEM CHYBA ŻE OD "WOLNEJ WOLI" DZIĘKI KTÓREJ 90% LUDZI MA NA ZIEMI PIEKŁO.

Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3